Small Ships Race

Met Spindrift, de Dehler Sprinta Sport zijn wij donderdag 5 juni om 11.35 uur door de havenmond van IJmuiden gevaren. Vrijdag 6 juni om 16.05 passeerden we die van Lowestoft, alles onder zeil.

Onze voorbereidingen waren vooral gericht op een paar essentiële onderdelen van onderhoud. Precies een maand voor vertrek ging mijn boot de kant op. Door er steeds meer klusjes bij te pakken is uiteindelijk de heleboot gestript, geschilderd, alles opnieuw gemonteerd, nieuwe electra, etc. Een paar puntjes van onderhoud werd bijna een complete refit.... De dinsdag voor vertrek werden laat op de avond de genuarails nog geplaatst en woensdag 4 juni heeft mijn partner in crime, Edmond Öfner, de boot overgevaren naar Ijmuiden.

Laat op de avond kwam het gevreesde bericht, de race is afgelast. Voordeel van een opgeknapte boot en een aanzienlijk aantal meer uren slaap wogen niet op tegen de teleurstelling. Ontspannen kwam ik om 10.00 in de haven aan voor de uitslag van het beraad. Weer moest er geschakeld worden in de planvorming, er wordt wél gevaren. De start is binnen een half uur. Voor sommigen te kort dag, voor anderen is het al duidelijk niet te starten.

De twijfel was groot, veel wind, tegen, veel ervaring met elkaar, ook veel in zwaar weer én lange tochten, wat minder op zee. We weten wat we aan elkaar hebben, we weten wat we aan de boot hebben, we weten wat we kunnen;  het weer én de mate van veiligheid zijn bepalende factoren.
Electronisch beraad bij een collega schipper, Joost Ubbink van de Marsvin, gericht op de route, het weer, de wind, de windrichting, navigatie,
prognose van de reis maken dat we besluiten uit te varen. Het zware weer wordt verwacht na 18.00uur meer acceptabel te worden, rif in het grootzeil, high aspect, rust en vertrouwen met elkaar. We gaan!

Bij het hijsen van de zeilen wordt duidelijk waarom de val slipt, de valstoppers staan verkeerd om gemonteerd, wat een start. Wanneer het eerste rak enigzins in balans wordt gevaren, halen we de blokken los en draaien deze op volle zee. De motor blijft in het onstuimige water niet omhoog gekanteld staan waarop we een extra borglijn om de staart aanbrengen. Een 2de rif is noodzakelijk, maar uit veiligheids oogpunt willen we deze niet aan de hoge
kant van de windmolens steken. Dus varen we nog even door, maken een slag zuidwaarts en vragen ons ondertussen af wat de tactische overweging van de
andere schippers kan zijn om zover noordwaarts te varen, stroming? Het antwoord bleek de volgende dag éénvoudig; we konden erg hoog aan de wind
varen.

Na het 2de rif was de boot beter in balans, de zee ervaren we echter als zeer ruig, onstuimig, groots en grillig. Door de vooral practische voorbereiding naast een drukke baan hebben we ons in mindere mate toegelegd op het navigeren. Na het electronisch beraad hebben we onthouden ongeveer wanneer hoeveel uur in welke richting te varen. Met grote regelmatig bepalen we onze positie middels GPS, vullen dit aan met gezond verstand en blijven rekenen
totdat de dag allang weer is begonnen.

Nadat we de vlaggenlijn met een verzwaarde lijn uit de bakstag hebben kunnen halen, de zeerailing weer op spanning was gebracht en geborgd hebben we afgesproken nu echt alle luiken dicht te houden. Helaas was alles toen al nat binnen. Het spreekwoord; niet je zeilen wisselen in een storm hebben we tegen beter weten in genegeerd. Op het moment dat de genua stond en er een rif uit was trok de wind onverminderd aan. Slechts verbonden met een life-lijn op het voordek in deze omstandigheden is meer dan onplezerig en waren één van de meer spannende momenten.

Toen was er tijd voor beraad, in de openheid en eerlijkheid zoeken we elkaar op. Het is inmiddels 20.00uur, de wind is niet verminderd zoals voorspelt, alles is nat, ik heb het koud, geen droge kleding meer, de moraal, motivatie en drive zijn minder hoog dan nodig. Wat doen we? We zijn niet op de helft, terug is korter.... In dit weer voor de wind lijkt ons ook geen pretje én we hebben een target. Moet alles daarvoor wijken?
Na alle afwegingen besluiten we nog 2 uur door te varen om daarna eenbesluit te nemen. Dan wordt het weer wat kalmer, de zee eveneens en het bootje begint te lopen; heerlijk! We varen door. We wisselen elkaar af, het vocht wat naar buiten kan gaat eruit, we gebruiken 1 slaapzak om op te warmen, we delen kleding, zorgen dat we blijven eten, drinken, delen bij voortduur observaties tav scheepvaart, positie en vordering.

En dan komt de ochtend, de zon was zich al langdurig aan het voorbereiden om de dag te starten. Wat een weldaad! Terwijl de wind veranderd naar het type zwak komt alles wat nat is per toerbeurt buiten. De hele reis hebben we met niemand marifooncontact gehad noch iemand gezien na de splitsing bij het windmolenpark. Aan het einde van de ochtend zien we een zeiltje aan de horizon, paralel aan onze koers. Dat kon wel eens een small ship zijn. Het scheepje komt langzaam onze kant op gevaren en in de tussentijd maken wij de balans op. We hebben niet heel tactisch gevaren, haast intuïtief een aantal slagen gemaakt (te veel?), geregeld zeilen gewisseld, rif gezet, rif eruit gehaald..... De haven ligt waarschijnlijk al vol met kleine bootjes, we zijn eigenlijk heel blij dat we land in zicht hebben, dat we het gered hebben en dat we het geflíkt hebben! Het zeiltje dat dichterbij komt veranderd in contouren van een scheepje; Het is de Marsvin van Joost! Doen we het dan toch niet zo slecht?! De Marsvin zit ons de laatste uren op de hielen, loopt wat in en wij weer uit om uiteindelijke de haven van Lowestoft eerder binnen te lopen. Tot onze grote verbazing zijn we het eerste small ship! Wauw wat voelen we ons trots en dapper met elkaar.

Helden noemen we elkaar, dat is het woord dat me het meest bij blijft. Helden, maar niet onverschrokken, niet overmoedig, niet bravour; Zeehelden.

Hartelijke groet aan alle dappere schippers, met al hun dappere overwegingen en eveneens dappere beslissingen!

Edmond Öfner
Wallie van der Heiden
"Spindrift"